ازسال 1386 بود كه مسئولي در خوابش مي بيند كه كارمندان را از كلانشهرها انتقال دهد و آنوقت صبح روز بعدش طي بخشنامه اي به كل كشور ابلاغ مي كند واز آن زمان به بعد در هرسال وعده و وعيدهاي تازه اي داده مي شودو كلي مزايا داده مي شود . بر حسب اينكه به كدام استان بروي  سهم تو هم متفاوت خواهد بود و سهم يكي در زمين مي شود به ارزش 200 ميليون تومان كه در قبال اعطاي زمين كارمند فقط 1-2 ميليون مي پردازد( اگر در اين زمين خانه هم بسازي قيمت آن سر بر افلاك خواهد سائيد) و وام مسكن و كمك هزينه بلاعوض هم داده مي شود + گروه تشويقي و ذخيره مرخصي و چندين مورد ديگر
 بر عكس سهم بعضيها هم  مثل حقير زمينهاي رانشي و بدرد نخور حاشيه شهرهاي سني نشين بود   كه داشتند آماده سازيش مي كنند و در قبال دريافت آنها بايد طبق مصوبه استاني 9 ميليون تومان پول پرداخت مي كرديم سوال اينجاست: چرا براي كارمندان انتقالي در شهر انتقالي اش زمين داده نمي شود؟ چرا استفاده از وام و كمك هزينه بلاعوض را منوط به دريافت زمين كرده اند ؟ زميني كه دور از محل انتقال هست و رونق لازم را ندارد . هيچوقت دولت نمي آيد از زمينهاي مربوط به شهرهاي برخوردار به كارمندان دهد در استان اردبيل از نمين و گرمي اينگونه زمينها داده مي شود .
درخواست ام از مسئولين امر (هرچند گوش كسي بدهكار نيست)اين است كه اجازه ي برگشت به كارمندان علاقه مند به كلانشهرشان داده شود و گروه اعطايي را مسترد نماييد اما براي كسورات آنچه كه داده شده عطف به ماسبق نكنيد بلكه از اين تاريخ به بعد با كسر يك طبقه اعمال قانون نماييد اين كار را براي آنهايي كه جز دريافت گروه به مزيت ديگري دست نيافته اند ،انجام دهيد بعبارتي اعمال قانون كنيد
حقير بجز دريافت گروه  هيچ مزاياي ديگري دريافت نكرده ام زماني كه براي خروج از كلانشهر اراده كرديم در كارگزيني تعهد پنج ساله امضاء كرديم براي برگشت به كلانشهر بعد از پنج سال تعهد نداده ايم چرا زور مي گيد و طبق تبصره ماده 6 تا بازنشستگي اجازه ي ورود نمي دهيد مگر باندازه انتقالي هاي بخشنامه مربوط به 89 و 90 مزايا دريافت كرده ايم كه همسان با آنها از ما انتظار داريد آنها تعهد دائمي داده اند و اما در زمان ما تعهد بصورت 5 ساله بود ولي بازهم عيب ندارد به دروغ گويي هاي مسئولان  و مستضعف واقع شدن خودمان عادت داريم بياييد گروه اعطايي را مسترد نماييد اما براي كسورات آنچه كه داده شده عطف به ماسبق نكنيد حقير منزلي در تبريز دارم كه با حقوق ناچيز كارمندي آنرا خريده ام ، حالا خانه ام خالي مانده نه بفروش مي رود و نه مستاجري برايش پيدامي  شود و خود حقير هم براي يافتن يك سرپناه در شهر انتقال شده ام ، از نيمه دوم مرداد امسال بدنبال يك خانه اجاره اي بودم كه در نهايت 24 مهر امسال خانه ي متروكه براي سكونت يافته ام با اجاره بهاي كمر شكن كه از حقوقمان با احتساب وامها و اجاره بها چيزي براي ارتزاقمان نمي ماند و از پس انداز خود مي خوريم و اكنون، حاضرم چندين ميليون هم به دولت حق جريمه بپردازم تا همين حالا مارا به مبدا خودمان برگرداند.