امروز يك كار بسيار فوري داشتم . خواستم به جهت تسري امور، مساله را مستقيما با مدير كل در ميان بگذارم وارد دفتر ايشان شدم و هنگامي كه مسئول دفتر ايشان را ديدم شناختمش و ايشان هم مرا شناخت . ايشان به لحاظ كسري ساعت آموزشي براي گروهشان به مدرسه ما آمده بودند تا دو الي سه ماه تدريس بكنند .ايشان 2 سال قبل در مدرسه بعثت همكار ما بودند ، رياضي تدريس مي كردند كه بعد از 3 ماه رفتند و اثري از ايشان يافت نشد. بعدها خبر رسيد كه در روابط عمومي اداره كل مثل سابق به كارش ادامه مي دهد ايشان فقط در اين قبيل كارها انجام وظيفه كرده بودند . از ديدن اين بزرگوار بسيار خوشحال شدم و گمان كردم كه بعد از 2 دقيقه مدير كل را خواهم ديد اما خوشحالي بنده ديري نپائيد و هنگامي با قيافه ي پرسشگرانه ي ايشان روبرو شدم عرض كردم كه مشكلي فوري دارم و بايد همين حالا مدير كل را ببينم و وي حيرتزده از صحبت بنده گفتند كه بايد 2 هفته ي قبل نوبت مي گرفتي و الان به هيج وجه امكان چنين ملاقاتي وجود ندارد و فرمي را جلوي بنده نهاد و گفت كه بعد از پر كردن اين فرم در نوبت مي ماني ، حداقل بعد از 14 روز ديگراز طرف سازمان با شما تماس گرفته شده و موعد را اعلام خواهند كرد .بنده در حاليكه دفتر را ترك مي كردم در ذهنم مرور مي كردم سفرهاي استاني رئيس جمهور و ارتباط مستقيم احمدي نژاد با مردم و ملاقات حضوري وزيران با مردم و ديدن استاندار و فرماندار هم به سادگي است. اما من معلم امكان زيارت مدير كل را ندارم كه وي هم معلم هست. تا 14 روز كي مرده و كي مانده . حالا كه قدمهايم را در خارج از سازمان بر مي دارم بدنبال راه چاره ي ديگري براي حل مشكلم مي گردم.كت و شلوارهاي رنگ و رو رفته ي معلمان را و مبلمان آنچناني اداره كل . اينها كه باهم جور در نمي آيند. بگذريم ....
+ نوشته شده توسط برزگر در و ساعت
|
